Sage 3 von 3 · Johannesberg · Gehaansbierg
Légende 3 sur 3 · Mont Saint-Jean · Gehaansbierg
So 3 vun 3 · Gehaansbierg
Die verfluchte Hand vom Galgen
La Main maudite du gibet
Déi verflucht Hand vum Galgen
Ein düsteres Märchen vom Johannesberg bei Düdelingen
Un conte sombre du Mont Saint-Jean
Eng däischter Seeche vum Gehaansbierg bei Diddeleng
Bevor ihr weiterlest
Avant de continuer
Ier dir weiderliest
Das hier ist ein Gruselmärchen und nicht für Kinder jeden Alters geeignet. Lest es zuerst selbst und entscheidet dann, ob und für wen es passt.
Ceci est un conte d’épouvante qui peut ne pas convenir aux jeunes enfants. Lisez-le d’abord vous-même, puis décidez s’il convient – et pour qui.
Dëst ass eng grujeleg Seechen an net fir Kanner vun all Alter gëeegent. Liest se fir d’éischt selwer a entscheet dann, ob a fir wien se passt.
Märchenerzählung
Version contée
Erzielung
Es war einmal, hoch oben auf dem Johannesberg bei Düdelingen, ein Ort, den die Menschen nach Einbruch der Dunkelheit mieden. Dort stand ein Galgen. Am Tage war er nur ein schwarzes Holzgerüst gegen den Himmel. Doch nachts, wenn Nebel zwischen den Bäumen hing und der Wind durch die Äste fuhr, schien er größer zu werden.
Die Alten warnten die Jungen: „Geht nach Sonnenuntergang nicht dort hinauf. Die Toten wollen ihre Ruhe.“
Natürlich glaubten nicht alle daran.
Eines Abends saßen mehrere junge Männer in einer Schenke in Düdelingen. Das Feuer brannte, die Becher waren voll, und je später die Stunde wurde, desto wilder wurden ihre Geschichten. Einer kannte einen Mann, der einen Geist gesehen haben wollte. Ein anderer schwor, nachts eine Hexe über ein Feld laufen gesehen zu haben.
Schließlich kam die Rede auf den Galgen.
„Dort oben hängt noch immer der Verurteilte“, sagte einer leise.
Der Raum wurde stiller.
Nur ein junger Mann lachte.
„Vor einem Toten habt ihr Angst?“ Er schlug mit der Hand auf den Tisch. „Der kann niemandem mehr etwas tun.“
„Dann geh hinauf“, sagte einer seiner Freunde. „Noch heute Nacht.“
„Und bring einen Beweis mit“, fügte ein anderer hinzu.
Der junge Mann nahm die Herausforderung an. Er zog seinen Mantel an, steckte ein Messer ein und verließ die warme Schenke.
Draußen war die Nacht kalt. Zuerst hörte er noch Stimmen aus den Häusern. Doch je weiter er den Berg hinaufstieg, desto einsamer wurde der Weg. Bald verstummten selbst die Hunde im Tal.
Auf halber Höhe hörte er hinter sich Schritte.
Er blieb stehen.
Die Schritte hörten ebenfalls auf.
Er drehte sich um. Niemand war da.
„Nur mein Echo“, murmelte er und ging weiter.
Doch nun hörte er das Geräusch wieder. Schritt. Schritt. Schritt.
Immer genau dann, wenn auch er ging.
Als er schließlich den Galgen erreichte, stand der Mond hinter dünnen Wolken. Der Hingerichtete hing noch am Seil. Sein Körper bewegte sich ganz leicht im Wind.
Der junge Mann spürte, wie ihm der Mut verging. Doch er dachte an das Gelächter seiner Freunde.
„Einen Beweis wollten sie“, flüsterte er.
Er trat an den Toten heran, zog sein Messer und tat etwas, das er später bitter bereuen sollte: Er schnitt dem Hingerichteten eine Hand ab.
In diesem Augenblick hörte der Wind auf.
Der Tote drehte sich langsam am Seil.
Zumindest glaubte der junge Mann das.
Er steckte die Hand unter seinen Mantel und rannte.
Zurück in der Schenke legte er seinen schrecklichen Beweis auf den Tisch. Niemand lachte mehr. Einer bekreuzigte sich. Ein anderer sagte: „Bring sie zurück. Sofort.“

Der junge Mann tat, als fürchte er sich nicht. Später in der Nacht stieg er noch einmal hinauf und legte die Hand unter den Galgen.
„Nun ist alles wieder an seinem Platz“, sagte er.
Doch als er am nächsten Morgen erwachte, war sein Zimmer eiskalt.
Etwas lag neben ihm unter der Decke.
Er zog den Stoff zurück.
Dort lag die Hand.
Bleich. Starr. Kalt.
Er schrie und sprang aus dem Bett. Noch am selben Tag brachte er sie wieder auf den Johannesberg. Er legte sie diesmal direkt unter den Körper des Toten und beschwerte sie mit einem Stein.
Am nächsten Morgen lag sie wieder in seinem Bett.
Diesmal lag sie näher bei ihm.
Am dritten Tag grub er ein Loch und verscharrte sie tief in der Erde.
Am nächsten Morgen lag sie auf seiner Brust.
Nun verlor der junge Mann jeden Mut. Er wurde bleich, konnte nicht mehr schlafen und glaubte nachts Schritte vor seinem Fenster zu hören. Manchmal hörte er ein leises Klopfen an der Tür – fünf langsame Schläge, als klopften fünf Finger gegen das Holz.
Seine Mutter holte schließlich einen Priester. Der hörte sich die Geschichte an und sagte: „Was zu einem Toten gehört, muss mit ihm zur Ruhe kommen.“
Der Hingerichtete wurde vom Galgen genommen und ordentlich begraben. Die abgetrennte Hand legte man zu ihm ins Grab.
In jener Nacht schlief der junge Mann zum ersten Mal wieder ohne das Klopfen zu hören.
Die Hand kehrte nie zurück.
Doch der junge Mann wurde nicht mehr derselbe. Wenn jemand in seiner Nähe über Mutproben sprach, wurde er still. Und wenn der Wind nachts vom Johannesberg herabkam, schloss er Fenster und Türen.
So erzählten die Menschen die Geschichte weiter – als Warnung vor Übermut und vor mangelndem Respekt gegenüber den Toten.
Denn es gibt Dinge, die man besser dort lässt, wo man sie gefunden hat.
Und sollte es nachts einmal fünfmal langsam an deine Tür klopfen, obwohl draußen niemand steht, dann denk an die Hand vom Johannesberg – und öffne lieber nicht.
Il était une fois, sur les hauteurs du Mont Saint-Jean à Dudelange, un endroit que les habitants évitaient dès la tombée de la nuit. Un gibet s’y dressait. Le jour, ce n’était qu’une sombre charpente de bois découpée sur le ciel. Mais la nuit, lorsque la brume s’accrochait aux arbres et que le vent passait entre les branches, il semblait grandir.
Les anciens avertissaient les plus jeunes : « Ne montez pas là-haut après le coucher du soleil. Les morts veulent qu’on les laisse en paix. »
Bien sûr, tout le monde ne les croyait pas.
Un soir, plusieurs jeunes hommes étaient attablés dans une auberge de Dudelange. Le feu brûlait, les chopes étaient pleines et, plus l’heure avançait, plus leurs récits devenaient extravagants. L’un connaissait un homme qui jurait avoir vu un fantôme. Un autre affirmait avoir aperçu une sorcière courir dans un champ en pleine nuit.
Puis la conversation glissa vers le gibet.
« Le condamné y pend encore », souffla l’un d’eux.
La pièce devint plus silencieuse.
Un seul jeune homme éclata de rire.
« Vous avez peur d’un mort ? » lança-t-il en frappant du poing sur la table. « Il ne peut plus faire de mal à personne. »
« Alors monte le voir », répondit l’un de ses amis. « Cette nuit. »
« Et rapporte-nous une preuve », ajouta un autre.
Le jeune homme accepta le défi. Il passa son manteau, glissa un couteau à sa ceinture et quitta la chaleur de l’auberge.
Dehors, l’air était glacial. Au début, il entendait encore les voix des maisons. Mais plus il gravissait le Mont Saint-Jean, plus le chemin devenait solitaire. Bientôt, même les chiens du village cessèrent d’aboyer.
À mi-pente, il entendit des pas derrière lui.
Il s’arrêta.
Les pas s’arrêtèrent eux aussi.
Il se retourna. Personne.
« Ce n’est que mon écho », murmura-t-il avant de reprendre sa marche.
Mais le bruit recommença. Un pas. Puis un autre. Toujours exactement au même rythme que les siens.
Lorsqu’il atteignit enfin le gibet, la lune se devinait derrière de minces nuages. Le condamné pendait encore au bout de sa corde. Son corps oscillait à peine dans le vent.
Le jeune homme sentit son courage l’abandonner. Mais il pensa aux rires de ses amis.
« Ils voulaient une preuve », souffla-t-il.
Il s’approcha du pendu, sortit son couteau et accomplit un geste qu’il allait amèrement regretter : il lui trancha une main.
À cet instant, le vent tomba.
Le corps du pendu pivota lentement au bout de la corde.
Du moins, c’est ce que le jeune homme crut voir.
Il glissa la main sous son manteau et se mit à courir.
De retour à l’auberge, il posa son effroyable trophée sur la table. Plus personne ne riait. L’un se signa. Un autre lui dit : « Rapporte-la. Tout de suite. »

Le jeune homme fit semblant de ne rien craindre. Plus tard dans la nuit, il remonta jusqu’au gibet et déposa la main au pied de la potence.
« Voilà. Tout est revenu à sa place », dit-il.
Mais le lendemain matin, lorsqu’il ouvrit les yeux, sa chambre était glaciale.
Quelque chose reposait sous la couverture, à côté de lui.
Il souleva lentement le drap.
La main était là.
Pâle. Raide. Froide.
Il hurla et bondit hors du lit. Le jour même, il remonta sur le Mont Saint-Jean. Cette fois, il plaça la main juste sous le corps du pendu et la coinça sous une lourde pierre.
Le lendemain matin, elle était de nouveau dans son lit.
Cette fois, plus près de lui.
Le troisième jour, il creusa un trou profond et l’enterra.
Au réveil, la main reposait sur sa poitrine.
Alors tout son courage disparut. Il devint pâle, ne dormit presque plus et crut entendre, chaque nuit, des pas devant sa fenêtre. Parfois, quelqu’un frappait doucement à la porte : cinq coups lents, comme cinq doigts contre le bois.
Sa mère finit par faire venir un prêtre. Celui-ci écouta toute l’histoire puis déclara : « Ce qui appartient à un mort doit reposer avec lui. »
On descendit le pendu du gibet et on lui donna enfin une sépulture. La main coupée fut placée avec lui dans la tombe.
Cette nuit-là, le jeune homme dormit pour la première fois sans entendre frapper.
La main ne revint jamais.
Mais lui ne redevint jamais tout à fait le même. Dès que quelqu’un parlait de bravoure ou de défis stupides, il se taisait. Et lorsque le vent descendait du Mont Saint-Jean à la nuit tombée, il fermait soigneusement portes et fenêtres.
Ainsi, les habitants continuèrent à raconter cette histoire comme un avertissement contre l’orgueil et le manque de respect envers les morts.
Car certaines choses doivent rester là où on les a trouvées.
Et si, une nuit, quelqu’un frappe lentement cinq fois à ta porte alors que personne ne se trouve dehors, souviens-toi de la main du Mont Saint-Jean… et surtout, n’ouvre pas.
Et war eemol um Gehaansbierg bei Diddeleng eng Plaz, déi d’Leit no Sonnenënnergang gemidden hunn. Do stoung e Galgen. Dagsiwwer war et just e schwaarzt Gestell aus Holz, dat sech géint den Himmel ofgezeechent huet. Mä nuets, wann den Niwwel tëscht de Beem houng an de Wand duerch d’Äscht gefuer ass, huet et ausgesinn, wéi wann de Galgen ëmmer méi grouss géif ginn.
Déi al Leit hunn déi Jonk gewarnt: „Gitt net dohinner erop, wann et däischter ass. Loosst déi Doudeg a Rou.“
Natierlech huet net jiddereen hinne gegleeft.
Enges Owes souzen e puer jonk Männer an enger Wiertschaft zu Diddeleng. D’Feier huet gebrannt, d’Bechere ware voll, a wat et méi spéit ginn ass, wat hir Geschichte méi wëll gi sinn. Ee kannt een, dee behaapt huet, e Geescht gesinn ze hunn. En aneren huet geschwuer, hien hätt nuets eng Hex iwwer e Feld lafe gesinn.
Schlussendlech ass d’Gespréich op de Galgen komm.
„Do uewen hänkt nach ëmmer deen, deen se opgehaangen hunn“, sot ee ganz lues.
Et ass méi roueg ginn an der Stuff.
Nëmmen ee jonke Mann huet gelaacht.
„Dir hutt Angscht virun engem Doudegen?“ Hien huet mat der Hand op den Dësch geschloen. „Dee kann dach kengem méi eppes doen!“
„Da géi erop“, sot ee vu senge Kollegen. „Nach dës Nuecht.“
„A bréng eis e Beweis mat“, huet en aneren derbäigesat.
De jonke Mann huet d’Erausfuerderung ugeholl. Hien huet säi Mantel ugedoen, e Messer agestach an déi waarm Wiertschaft verlooss.
Dobaussen war et äiskal. Am Ufank huet hien nach d’Stëmmen aus den Haiser héieren. Mä wat hie méi wäit de Bierg eropgaangen ass, wat de Wee méi verlooss war. Geschwënn hunn souguer d’Hënn am Dall net méi gebillt.
Op halwer Héicht huet hie Schrëtt hannert sech héieren.
Hien ass stoe bliwwen.
D’Schrëtt hunn och opgehalen.
Hien huet sech ëmgedréint. Do war keen.
„Dat ass bestëmmt just mäin Echo“, huet hie gemompelt an ass weidergaangen.
Mä du waren d’Schrëtt nees do. Schrëtt fir Schrëtt. Ëmmer genee dann, wann hien och gaangen ass.
Wéi hien endlech beim Galgen ukomm ass, stoung de Mound hannert dënne Wolleken. Den Doudegen houng nach um Seel. Säi Kierper huet sech am Wand liicht hin an hier beweegt.
De jonke Mann huet gemierkt, wéi de Courage hie verlooss huet. Mä dunn huet hien un d’Gelaachs vu senge Kollegen geduecht.
„E Beweis wollte si“, huet hie gepëspert.
Hien ass bei den Doudege gaangen, huet säi Messer erausgezunn an eppes gemaach, wat hie spéider batter bereie sollt: Hien huet dem Doudegen eng Hand ofgeschnidden.
An deem Ament huet de Wand opgehalen.
De Kierper um Seel huet sech lues gedréint.
Op d’mannst huet de jonke Mann dat gemengt.
Hien huet d’Hand ënner säi Mantel gestach an ass fortgerannt.
Zeréck an der Wiertschaft huet hie säi schreckleche Beweis op den Dësch geluecht. Elo huet kee méi gelaacht. Ee vun de Männer huet sech bekräizegt. En aneren huet gesot: „Bréng se zeréck. Elo direkt!“

De jonke Mann huet gemaach, wéi wann hie keng Angscht hätt. Méi spéit an där Nuecht ass hien nach eng Kéier de Bierg eropgaangen an huet d’Hand ënnert de Galge geluecht.
„Elo ass alles erëm do, wou et higehéiert“, huet hie gesot.
Mä wéi hien den nächste Moien erwächt ass, war et äiskal a senger Kummer.
Eppes louch nieft him ënner der Decken.
Hien huet d’Decken zeréckgezunn.
Do louch d’Hand.
Bleech. Steif. Kal.
Hien huet gejaut an ass aus dem Bett gesprongen. Nach dee selwechten Dag huet hien d’Hand nees op de Gehaansbierg bruecht. Dës Kéier huet hien se direkt ënnert den Doudege geluecht an e schwéiere Steen dropgeluecht.
Den nächste Moie louch se nees a sengem Bett.
Dës Kéier nach méi no bei him.
Um drëtten Dag huet hien en déift Lach gegruewen an d’Hand an der Äerd vergruewen.
Den nächste Moie louch se op senger Broscht.
Elo war et mam Courage vum jonke Mann eriwwer. Hie gouf bleech, huet bal net méi geschlof a gemengt, nuets Schrëtt viru senger Fënster ze héieren. Heiansdo huet et lues un der Dier geklappt: fënnef Mol hannerteneen, wéi wa fënnef Fanger géint d’Holz géife klappen.
Schliisslech huet seng Mamm e Paschtouer siche gelooss. Deen huet sech déi ganz Geschicht ugehéiert a gesot: „Wat zu engem Doudege gehéiert, soll och bei him seng Rou fannen.“
Den Doudege gouf vum Galgen erofgeholl an uerdentlech begruewen. Déi ofgeschnidden Hand krut hien an d’Graf bäigeluecht.
An där Nuecht konnt de jonke Mann fir d’éischt erëm schlofen, ouni datt en e Klappe gehéiert huet.
D’Hand ass ni méi zeréckkomm.
Mä de jonke Mann war ni méi dee selwechten. Wann een a senger Géigewaart vu Muttprouwe geschwat huet, ass hie ganz roueg ginn. A wann de Wand nuets vum Gehaansbierg erofgeblosen huet, huet hien Dieren a Fënstere fest zougemaach.
Esou hunn d’Leit d’Geschicht weidererzielt: als Warnung virum Iwwermutt a virum Manktem u Respekt virun den Doudegen.
Well et gëtt Saachen, déi een am beschten do léisst, wou een se fonnt huet.
A wann et enges Nuets fënnef Mol lues un deng Dier klappt, obwuel keen dobausse steet, dann denk un d’Hand vum Gehaansbierg – a maach léiwer net op.
Weiterlesen
À lire ensuite
Weiderliesen
Nächste SageLégende suivanteNächst SoDie weiße Frau vom JohannesbergLa Dame blanche du Mont Saint-JeanDéi wäiss Fra vum Gehaansbierg→
🎃 Gruselig gut? Für unser Schaufenster stimmen🎃 Frissons garantis ? Votez pour notre vitrine🎃 Gruselig gutt? Fir eis Vitrinn stëmmen