Sage 2 von 3 · Rippesch · Ribeschpont
Légende 2 sur 3 · Rippesch · Ribeschpont
So 2 vun 3 · Rippesch · Ribeschpont
Die Hexenkatze von Rippesch
La Chatte-sorcière de Rippesch
D’Hexekaz vu Rippesch
Ein unheimliches Märchen aus dem alten Düdelingen
Un conte étrange du vieux Dudelange
Eng grujeleg Seeche vun Diddeleng aus fréieren Zäiten
Bevor ihr weiterlest
Avant de continuer
Ier dir weiderliest
Das hier ist ein Gruselmärchen und nicht für Kinder jeden Alters geeignet. Lest es zuerst selbst und entscheidet dann, ob und für wen es passt.
Ceci est un conte d’épouvante qui peut ne pas convenir aux jeunes enfants. Lisez-le d’abord vous-même, puis décidez s’il convient – et pour qui.
Dëst ass eng grujeleg Seechen an net fir Kanner vun all Alter gëeegent. Liest se fir d’éischt selwer a entscheet dann, ob a fir wien se passt.
Märchenerzählung
Version contée
Erzielung
Es war einmal in Düdelingen, als die Straßen nachts noch fast völlig dunkel waren. Kein elektrisches Licht leuchtete vor den Häusern, und wer nach Sonnenuntergang unterwegs war, trug eine Laterne bei sich. In den langen Winternächten versammelten sich die Menschen deshalb gern am Herd, wo das Feuer knisterte und die Schatten an den Wänden tanzten.
In einem alten Haus, das man „in Rippesch“ nannte, saßen eines Abends mehrere Männer beisammen. Draußen heulte der Wind um die Ecken, und immer wieder schlug ein Ast gegen die Fensterläden. Drinnen aber war es warm. Über dem Herd hing ein schwarzer Kessel, auf dem Tisch standen Brot und Krüge, und die Männer erzählten sich die Neuigkeiten des Tages.
Neben dem Feuer lag eine große graue Katze.
Niemand wusste genau, wem sie gehörte. Sie war einfach irgendwann aufgetaucht. Seit Wochen kam sie fast jeden Abend, legte sich dicht an den Herd und verschwand wieder, bevor der Morgen graute.
„Ein sonderbares Tier“, hatte die Hausherrin einmal gesagt. „Sie frisst kaum etwas. Aber sie hört zu wie ein Mensch.“
Die Männer hatten darüber gelacht.
Auch an diesem Abend lag die Katze scheinbar schlafend da. Ihre Augen waren nur einen schmalen Spalt geöffnet. Ab und zu zuckte ein Ohr, wenn einer der Männer lauter sprach.
Die Unterhaltung drehte sich um ein Fest, das wenige Tage zuvor stattgefunden hatte. Man sprach über Musik, über Streit, über Leute, die zu viel getrunken hatten, und schließlich über einen Mann namens Rippi.
„Habt ihr es schon gehört?“, sagte einer. „Rippi soll bei dem Fest schwer verwundet worden sein.“
Im selben Augenblick erlosch eine Kerze.
Niemand hatte sie ausgeblasen.
Die graue Katze hob den Kopf.
Langsam öffnete sie die Augen. Im Feuerschein glänzten sie gelb wie zwei kleine Münzen.
„Was hast du gesagt?“, fragte plötzlich eine Stimme.
Die Männer verstummten.
Es war keine Männerstimme. Keine Frauenstimme. Und doch hatte jedes Wort deutlich im Raum geklungen.
Die Katze stand nun auf allen vieren.
„Rippi ist verwundet?“
Einer der Männer ließ seinen Becher fallen.

Da sträubte sich das Fell der Katze. Sie machte einen Buckel, und mit einer Stimme, die nun schrill und fremd klang, rief sie: „Rippi ist verwundet? Beim Teufel!“
Für einen Herzschlag geschah gar nichts.
Dann sprang die Katze.
Sie schoss auf den Herd, von dort auf den Kesselhaken und weiter in den schwarzen Kamin. Funken wirbelten durch den Raum. Aus dem Rauchfang kam ein Kratzen, dann ein Scharren auf dem Dach.
Und plötzlich war alles still.
Die Männer saßen bleich um den Tisch. Keiner wagte zu lachen.
„Das war keine Katze“, flüsterte schließlich einer.
Von diesem Abend an verbreitete sich im Ort die Geschichte, eine Hexe habe sich in Tiergestalt unter die Menschen gemischt. Sie habe am Feuer gesessen, um ihre Gespräche zu belauschen, und nur die Nachricht über Rippi habe sie so erschreckt, dass sie vergessen habe, ihre Verkleidung zu bewahren.
Doch damit war die Geschichte noch nicht ganz zu Ende.
In den folgenden Nächten hörten die Bewohner des Hauses immer wieder ein leises Kratzen auf dem Dach. Manchmal fand man am Morgen graue Haare vor dem Kamin. Einmal, so erzählte man, waren im Ruß sogar Abdrücke zu sehen – nicht ganz wie Katzenpfoten, aber auch nicht wie menschliche Hände.
Nach einiger Zeit hörte der Spuk auf. Die graue Katze wurde nie wieder gesehen.
Doch das Haus blieb den Menschen im Gedächtnis. Noch lange sprach man von „Rippesch“ und von jener Nacht, in der ein Tier am Herd plötzlich mit menschlicher Stimme gesprochen hatte.
Und wenn früher an einem kalten Winterabend eine fremde Katze vor der Tür saß und still ins Haus blickte, ließen manche Leute sie lieber draußen.
Denn wer weiß schon, was eine Katze wirklich hört – und wer sich hinter ihren Augen verbirgt?
Il était une fois, à Dudelange, au temps où les rues devenaient presque entièrement noires dès la tombée du jour. Il n’y avait pas encore de lampes électriques devant les maisons, et celui qui sortait après le coucher du soleil emportait une lanterne. Pendant les longues nuits d’hiver, on aimait donc se réunir autour du foyer, là où le feu crépitait et où les ombres dansaient sur les murs.
Un soir, plusieurs hommes étaient rassemblés dans une vieille maison connue sous le nom de « in Rippesch ». Dehors, le vent hurlait autour des murs et une branche frappait régulièrement les volets. À l’intérieur pourtant, il faisait bon. Une marmite noire pendait au-dessus du feu, du pain et des cruches étaient posés sur la table, et chacun racontait les nouvelles du jour.
Près de l’âtre dormait une grosse chatte grise.
Personne ne savait vraiment à qui elle appartenait. Elle était apparue un jour, tout simplement. Depuis plusieurs semaines, elle revenait presque chaque soir, se couchait près du feu et repartait toujours avant l’aube.
« Un drôle d’animal », avait déjà dit la maîtresse de maison. « Elle mange à peine. Mais elle écoute comme une personne. »
Les hommes avaient ri.
Ce soir-là encore, la chatte semblait dormir. Ses yeux n’étaient ouverts que d’une mince fente. Pourtant, chaque fois qu’un homme élevait la voix, l’une de ses oreilles tressaillait.
La conversation revint bientôt sur une fête qui avait eu lieu quelques jours auparavant. On parla de musique, d’une querelle, de quelques hommes qui avaient trop bu, puis enfin d’un certain Rippi.
« Vous avez entendu la nouvelle ? » demanda l’un d’eux. « Rippi aurait été grièvement blessé pendant la fête. »
À cet instant précis, une bougie s’éteignit.
Personne n’avait soufflé dessus.
La chatte grise releva la tête.
Très lentement, elle ouvrit les yeux. Dans la lumière du feu, ils brillaient comme deux pièces d’or.
« Qu’est-ce que tu viens de dire ? » demanda soudain une voix.
Les hommes se figèrent.
Ce n’était ni une voix d’homme ni tout à fait une voix de femme. Pourtant, chaque mot avait résonné distinctement dans la pièce.
La chatte était maintenant debout, le dos tendu.
« Rippi est blessé ? »
L’un des hommes laissa tomber son gobelet.

Alors le poil de l’animal se hérissa. Elle fit le gros dos et, d’une voix aiguë, étrangère, presque inhumaine, s’écria : « Rippi est blessé ? Par le diable ! »
Pendant un battement de cœur, rien ne bougea.
Puis la chatte bondit.
Elle sauta sur l’âtre, grimpa jusqu’au crochet de la marmite et disparut dans la cheminée noire. Des étincelles jaillirent. On entendit un grattement dans le conduit, puis quelque chose courir sur le toit.
Et soudain, plus rien.
Les hommes restèrent assis, le visage blême. Aucun ne riait désormais.
« Ce n’était pas une chatte », murmura enfin l’un d’eux.
À partir de cette nuit-là, l’histoire se répandit dans tout le voisinage : une sorcière se serait mêlée aux habitants sous l’apparence d’un animal. Elle se serait installée près du feu pour écouter les conversations, et seule la nouvelle concernant Rippi l’aurait troublée au point de lui faire oublier de dissimuler sa véritable nature.
Mais l’histoire ne s’arrêta pas là.
Pendant plusieurs nuits, les habitants de la maison entendirent un léger grattement sur le toit. Certains matins, on retrouvait quelques poils gris devant la cheminée. Une fois même, raconta-t-on, des empreintes apparurent dans la suie : pas tout à fait celles d’un chat, mais pas vraiment celles d’une main humaine non plus.
Puis le phénomène cessa. On ne revit jamais la chatte grise.
La maison, elle, resta longtemps dans les mémoires. On parla encore de « Rippesch » et de cette étrange soirée où un animal assis près du feu avait soudain parlé comme un être humain.
Et autrefois, lorsqu’une chatte inconnue venait s’asseoir devant une porte pendant une nuit d’hiver et observait silencieusement l’intérieur, certains préféraient ne pas la laisser entrer.
Car qui peut savoir ce qu’un chat entend vraiment… et qui se cache derrière ses yeux ?
Et war eemol zu Diddeleng, wéi d’Stroossen nuets nach bal ganz däischter waren. Virun den Haiser huet nach keen elektrescht Liicht gebrannt, a wien nom Sonnenënnergang ënnerwee war, huet eng Lanter matgeholl. An de laange Wanternuechten hunn d’Leit sech dofir gär beim Feier zesummegesat. Do huet d’Feier geknistert, an d’Schied hunn op de Mauere gedanzt.
An engem alen Haus, dat d’Leit „in Rippesch“ genannt hunn, souzen enges Owes e puer Männer beieneen. Dobaussen huet de Wand ëm d’Haus gejaut, an ëmmer erëm huet en Aascht géint d’Fënsterluede geschloen. Bannen awer war et waarm. Iwwer dem Feier houng e schwaarze Kessel, um Dësch louch Brout a stounge Kréi, an d’Männer hunn sech d’Neiegkeete vum Dag erzielt.
Nieft dem Feier louch eng grouss gro Kaz.
Kee wousst esou richteg, wiem se gehéiert huet. Enges Daags war se einfach do gewiescht. Zanter Woche koum se bal all Owend, huet sech no beim Feier néiergeluecht a war fort, ier et moies hell ginn ass.
„Dat ass awer eng komesch Kaz“, hat d’Hausfra eng Kéier gesot. „Se ësst bal näischt. Mä se lauschtert no ewéi e Mënsch.“
D’Männer haten doriwwer gelaacht.
Och deen Owend louch d’Kaz do, wéi wann se géif schlofen. Hir Ae waren nëmmen e Spalt op. Vun Zäit zu Zäit huet een Ouer gezuckt, wann ee vun de Männer méi haart geschwat huet.
D’Gespréich koum op e Fest, dat e puer Deeg virdru gefeiert gi war. Si hunn iwwer d’Musek geschwat, iwwer e Sträit an iwwer Leit, déi ze vill gedronk haten. Schlussendlech ass den Numm Rippi gefall.
„Hutt der et scho héieren?“, huet ee gefrot. „De Rippi soll op deem Fest schwéier verwonnt gi sinn.“
Am selwechten Ament ass eng Käerz ausgaangen.
Kee Mënsch hat se ausgeblosen.
Déi gro Kaz huet de Kapp gehuewen. Lues huet si d’Aen opgemaach. Am Liicht vum Feier hu se giel geglänzt ewéi zwou kleng Mënzen.
„Wat hues du gesot?“, huet op eemol eng Stëmm gefrot.
D’Männer ware wéi erstarrt.
Et war keng Männerstëmm an och keng Fraestëmm. An dach hat jiddereen all Wuert däitlech héieren.
D’Kaz stoung elo op alle véier Patten.
„De Rippi ass verwonnt?“
Ee vun de Männer huet säi Becher fale gelooss.
Dunn huet d’Kaz de Pelz gesträubt an e Bockel gemaach. Mat enger héijer, friemer Stëmm huet se geruff: „De Rippi ass verwonnt? Beim Däiwel!“

E kuerzen Ament huet sech näischt geréiert.
Duerno ass d’Kaz gesprongen.
Si ass op d’Feierplaz gesprongen, vun do un de Kesselhoken an duerno erop an de schwaarze Kamäin. Fonke sinn duerch d’Stuff geflunn. Am Kamäin huet een e Krazen héieren an duerno e Scharren um Daach.
An op eemol war et ganz roueg.
D’Männer souze bleech ronderëm den Dësch. Kee Mënsch huet sech méi getraut ze laachen.
„Dat war keng Kaz“, huet schliisslech ee gepëspert.
Vun deem Owend un huet sech d’Geschicht am ganzen Duerf verbreet: Eng Hex soll sech a Gestalt vun enger Kaz ënner d’Leit gemëscht hunn. Si hätt beim Feier gesiess, fir d’Gespréicher matzelauschteren. Nëmmen d’Nouvelle vum Rippi hätt si esou erféiert, datt si vergiess hätt, sech weider als Kaz ze verstellen.
Mä domat war d’Geschicht nach net eriwwer.
An de Nuechten duerno hunn d’Leit am Haus ëmmer erëm e liicht Krazen um Daach héieren. Heiansdo louche moies gro Hoer virum Kamäin. Eng Kéier, esou gouf erzielt, hätt een am Rouscht souguer Spuere gesinn: net grad wéi Kazepatten, awer och net wéi Mënschenhänn.
No enger Zäit huet de Spuk opgehalen. Déi gro Kaz ass ni méi opgedaucht.
Mä d’Haus ass de Leit am Gediechtnes bliwwen. Nach laang hu si vu „Rippesch“ a vun där Nuecht geschwat, an där eng Kaz beim Feier op eemol mat enger mënschlecher Stëmm geschwat hat.
A wann an der Zäit an enger kaler Wanternuecht eng friem Kaz virun der Dier souz a roueg an d’Haus gekuckt huet, hunn e puer Leit se léiwer net eragelooss.
Well wie kann da scho wëssen, wat eng Kaz alles héiert – a wie sech hannert hiren Ae verstoppt?
