Sage 1 von 3 · Johannesberg · Gehaansbierg
Légende 1 sur 3 · Mont Saint-Jean · Gehaansbierg
So 1 vun 3 · Gehaansbierg
Die weiße Frau vom Johannesberg
La Dame blanche du Mont Saint-Jean
Déi wäiss Fra vum Gehaansbierg
Ein unheimliches Märchen vom Johannesberg bei Düdelingen
Un conte inquiétant des hauteurs de Dudelange
Eng grujeleg Seeche vum Gehaansbierg bei Diddeleng
Bevor ihr weiterlest
Avant de continuer
Ier dir weiderliest
Das hier ist ein Gruselmärchen und nicht für Kinder jeden Alters geeignet. Lest es zuerst selbst und entscheidet dann, ob und für wen es passt.
Ceci est un conte d’épouvante qui peut ne pas convenir aux jeunes enfants. Lisez-le d’abord vous-même, puis décidez s’il convient – et pour qui.
Dëst ass eng grujeleg Seechen an net fir Kanner vun all Alter gëeegent. Liest se fir d’éischt selwer a entscheet dann, ob a fir wien se passt.
Märchenerzählung
Version contée
Erzielung
Es war einmal, vor langer Zeit, als die Nächte über Düdelingen noch dunkler waren als heute und die Menschen glaubten, dass sich im Wald Dinge bewegten, die man besser nicht beim Namen nannte. Hoch über dem Tal lag der Johannesberg, den die Düdelinger Gehaansbierg nennen. Zwischen seinen Bäumen standen die Mauern einer alten Burg, und nicht weit davon erhob sich die kleine Kapelle. Wenn am Abend Nebel aus den Wiesen stieg, schien der ganze Berg aus der Welt der Menschen zu verschwinden.
Die Alten im Dorf erzählten, dass auf diesem Berg eine weiße Frau umgehe. Niemand wusste mehr, wer sie zu Lebzeiten gewesen war. Manche sagten, sie habe einst auf der Burg gelebt. Andere behaupteten, sie sei schon viel älter als die Mauern selbst. Sicher war nur eines: Sie fand keine Ruhe.
Nur einmal in sieben Jahren, so hieß es, durfte sie den Menschen erscheinen. Dann kam sie in einer stillen Nacht aus dem Wald hervor, wenn der Mond über den Baumwipfeln stand und selbst die Eulen verstummten. Man sah sie bei einer Quelle nahe der Burg und der Kapelle sitzen. Ihr Kleid war weiß wie frisch gefallener Schnee, und ihr langes Haar fiel bis über die Steine. Langsam zog sie einen Kamm hindurch.
Wer sie aus der Ferne sah, mochte sie für eine gewöhnliche junge Frau halten. Doch wer näher kam, bemerkte etwas Seltsames: Das Wasser der Quelle bewegte sich, obwohl kein Wind wehte. Die Blätter raschelten, obwohl die Äste stillstanden. Und manchmal erklang zwischen den Bäumen ein leises Seufzen, so traurig, dass selbst der Mutigste unwillkürlich stehen blieb.
Eines Nachts wagte sich ein junger Mann auf den Johannesberg. Er hatte im Dorf oft über die Geschichten gelacht. „Eine Frau in Weiß? Eine verwunschene Seele?“, hatte er gespottet. „Wenn sie wirklich dort ist, werde ich sie finden.“ So stieg er allein den dunklen Weg hinauf.
Je höher er kam, desto stiller wurde es. Bald hörte er nur noch das Knirschen seiner Schritte. Dann erlosch plötzlich der Wind. Vor ihm, zwischen den Bäumen, schimmerte etwas Weißes.
Dort saß sie.
Die Frau hob langsam den Kopf. Ihr Gesicht war bleich, aber wunderschön, und in ihren Augen lag eine Traurigkeit, die älter schien als der Wald. „Willst du mich erlösen?“, fragte sie leise.
Der junge Mann schluckte. Dennoch nickte er.
„Dann darfst du nicht zurückweichen“, sagte sie. „Was immer du sehen wirst, fürchte dich nicht. Nimm den Schlüssel. Nur dann endet mein Bann.“
Kaum waren die Worte verklungen, erlosch das Mondlicht. Ein kalter Wind fuhr über den Berg. Die weiße Gestalt begann zu flimmern, und plötzlich war sie verschwunden.
Aus der Dunkelheit kam ein Zischen.
Zwischen den Felsen hob sich etwas Gewaltiges empor. Eine riesige Schlange wand sich aus dem Schatten. Ihre Schuppen glänzten wie Metall, ihre Augen glühten rot, und aus ihrem Rachen schlugen kleine Flammen. Zwischen ihren langen Zähnen hing ein goldener Schlüssel.
Der junge Mann wollte fliehen. Jeder Teil seines Körpers schrie danach. Doch er erinnerte sich an die Worte der weißen Frau und machte einen Schritt nach vorn.

Die Schlange richtete sich höher auf.
Noch ein Schritt.
Ihr Atem war heiß wie ein Ofen. Hinter ihr, zwischen den Steinen, glaubte der junge Mann Gold und Edelsteine funkeln zu sehen. Doch der Schatz interessierte ihn nicht. Er sah nur den Schlüssel.
Er streckte die Hand aus.
In diesem Augenblick schlug die Schlange mit dem Kopf nach vorn. Feuer blitzte auf. Der junge Mann schrie, riss die Hand zurück und stürzte davon. Er rannte den Berg hinunter, ohne sich noch einmal umzusehen.
Hinter ihm hörte er ein Geräusch, das schlimmer war als jedes Brüllen: das leise Weinen einer Frau.
Am nächsten Morgen erzählte er niemandem, was geschehen war. Doch von diesem Tag an lachte er nie wieder über die Geschichten vom Johannesberg.
Und die weiße Frau? Sie wartet, so sagt man, noch immer. Wenn sieben Jahre vergangen sind und der Mond hell über Burg und Kapelle steht, soll sie wieder bei der Quelle erscheinen. Sie kämmt ihr Haar und wartet auf jemanden, dessen Mut stärker ist als seine Angst.
Wenn du also eines Nachts auf dem Johannesberg unterwegs bist und zwischen den Bäumen etwas Weißes siehst, dann bleib stehen und höre genau hin. Vielleicht ist es nur Nebel. Vielleicht raschelt nur ein Blatt. Vielleicht aber hörst du eine Stimme, ganz leise, direkt hinter dir:
„Willst du mich erlösen?“
Il était une fois, à une époque où les nuits de Dudelange semblaient plus profondes qu’aujourd’hui et où l’on croyait encore que certaines choses rôdaient dans les bois sans qu’il soit prudent de les nommer, une colline qui dominait toute la vallée : le Mont Saint-Jean. Entre les arbres se dressaient les vieux murs du château, et tout près, sur la même hauteur, se trouvait la petite chapelle. Lorsque la brume montait des prés au crépuscule, le sommet entier semblait se retirer peu à peu du monde des hommes.
Les anciens racontaient qu’une dame vêtue de blanc errait sur le Mont Saint-Jean. Personne ne savait plus qui elle avait été autrefois. Certains disaient qu’elle avait vécu au château ; d’autres assuraient qu’elle était plus ancienne encore que ses murailles. Une seule chose paraissait certaine : elle ne trouvait pas le repos.
Tous les sept ans, disait-on, elle avait le droit de se montrer aux vivants. Elle apparaissait alors au cours d’une nuit silencieuse, lorsque la lune brillait au-dessus de la cime des arbres et que même les chouettes se taisaient. On pouvait l’apercevoir près d’une source, non loin du château et de la chapelle. Sa robe était blanche comme la neige fraîche, et sa longue chevelure tombait jusque sur les pierres. Lentement, elle y passait un peigne.
De loin, on aurait pu la prendre pour une jeune femme ordinaire. Mais celui qui s’approchait remarquait vite que quelque chose n’allait pas : l’eau de la source frémissait sans que le vent ne souffle, les feuilles chuchotaient alors que les branches demeuraient immobiles, et parfois un long soupir traversait les bois, si triste que même le plus courageux s’arrêtait malgré lui.
Une nuit, un jeune homme décida de gravir seul le Mont Saint-Jean. Au village, il s’était souvent moqué de cette histoire. « Une dame en blanc ? Une âme ensorcelée ? Si elle existe vraiment, je la trouverai ! » avait-il lancé. Et il partit dans l’obscurité.
Plus il montait, plus le silence devenait lourd. Bientôt, il n’entendit plus que le bruit de ses propres pas. Puis le vent tomba d’un seul coup. Entre les arbres, une forme blanche apparut.
Elle était là.
La femme releva lentement la tête. Son visage était pâle et beau, mais dans ses yeux dormait une tristesse qui semblait plus ancienne que la forêt. « Veux-tu me délivrer ? » demanda-t-elle d’une voix presque inaudible.
Le jeune homme sentit sa gorge se serrer, mais il acquiesça.
« Alors ne recule pas. Quoi que tu voies, ne cède pas à la peur. Prends la clé. Alors seulement le sortilège qui me lie prendra fin. »
À peine avait-elle prononcé ces mots que la lumière de la lune sembla s’éteindre. Un vent glacé balaya le sommet. La silhouette blanche vacilla comme une flamme… puis disparut.
Un sifflement monta de l’ombre.
Entre les rochers se dressa une créature immense. Un serpent gigantesque se déroula dans l’obscurité. Ses écailles luisaient comme du métal, ses yeux brûlaient d’un rouge sombre et de petites flammes jaillissaient de sa gueule. Entre ses crocs pendait une clé d’or.
Le jeune homme voulut fuir. Tout son corps lui criait de courir. Pourtant, il se souvint de la voix de la dame blanche et fit un pas en avant.

Le serpent se redressa davantage.
Encore un pas.
Son souffle était brûlant comme celui d’un four. Derrière lui, parmi les pierres, le jeune homme crut voir scintiller de l’or et des pierres précieuses. Mais le trésor ne l’intéressait pas. Il ne voyait que la clé.
Il tendit la main.
Alors le serpent fondit brusquement sur lui. Une lueur de feu éclata. Le jeune homme poussa un cri, retira sa main et s’enfuit. Il dévala le sentier sans jamais se retourner.
Derrière lui, il entendit quelque chose de plus terrible encore que le rugissement d’un monstre : les sanglots étouffés d’une femme.
Le lendemain, il ne raconta rien à personne. Mais à partir de ce jour-là, il ne se moqua plus jamais des histoires du Mont Saint-Jean.
Et la dame blanche ? On dit qu’elle attend toujours. Lorsque sept années se sont écoulées et que la lune éclaire le château et la chapelle, elle reviendrait s’asseoir près de la source. Elle peignerait ses cheveux et attendrait celui ou celle dont le courage serait plus fort que la peur.
Alors, si un soir tu te promènes sur le Mont Saint-Jean et qu’une forme blanche apparaît entre les arbres, arrête-toi et écoute. Ce n’est peut-être que la brume. Ce n’est peut-être qu’une feuille qui bouge. Mais peut-être entendras-tu, tout près de toi, une voix murmurer : « Veux-tu me délivrer ? »
Et war eemol, viru laanger Zäit, wéi d’Nuechten zu Diddeleng nach méi däischter waren ewéi haut. Deemools hunn d’Leit gegleeft, datt am Bësch Saachen ënnerwee wieren, iwwer déi ee besser net geschwat huet. Héich iwwer dem Dall läit de Gehaansbierg. Do stinn tëscht de Beem déi al Mauere vun enger Buerg, an net wäit dovun ass eng kleng Kapell. Wann owes den Niwwel aus de Wise geklommen ass, huet et ausgesinn, wéi wann de ganze Bierg hannert engem Schleier verschwanne géif.
Déi al Leit hunn erzielt, datt um Gehaansbierg eng Fra a Wäiss géif ëmgoen. Kee wousst méi, wien si zu Liefzäite gewiescht war. Déi eng hu gesot, si hätt fréier op der Buerg gewunnt. Anerer hu gemengt, si wier nach méi al ewéi d’Buergmaueren. Eent war fir si sécher: Si huet keng Rou fonnt.
Nëmmen eemol all siwe Joer, esou huet et geheescht, dierft si sech de Mënsche weisen. An enger roueger Nuecht, wann de Mound iwwer de Bamspëtzte stoung an souguer d’Eile verstommt waren, wier si aus dem Bësch komm. Heiansdo huet een si bei enger Quell net wäit vun der Buerg an der Kapell gesinn. Hiert Kleed war wäiss ewéi frësch gefallene Schnéi, an hir laang Hoer si bis iwwer d’Steng erofgefall. Lues huet si sech d’Hoer gekämmt.
Vu wäitem hätt een si fir eng ganz gewéinlech jonk Fra kënnen halen. Mä wie méi no komm ass, huet gemierkt, datt eppes net gestëmmt huet. D’Waasser an der Quell huet sech beweegt, obwuel kee Wand gaangen ass. D’Blieder hu geraschelt, obwuel d’Äscht ganz roueg waren. An heiansdo huet een tëscht de Beem en déiwe Seufzer héieren, esou traureg, datt souguer dee Courageiertste stoe bliwwen ass.
Enges Nuets huet e jonke Mann sech eleng op de Gehaansbierg getraut. Am Duerf hat hien dacks iwwer déi Geschicht gelaacht. „Eng Fra a Wäiss? Eng verzaubert Séil?“, hat hie gespott. „Wann et si wierklech gëtt, da fannen ech se!“ An esou ass hien am Däischteren de Bierg eropgaangen.
Wat hie méi héich komm ass, wat et méi roueg ginn ass. Geschwënn huet hien nëmmen nach seng eege Schrëtt héieren. Op eemol huet de Wand opgehalen. Tëscht de Beem huet eppes Wäisses geschimmert.
Do souz si.
D’Fra huet lues de Kapp gehuewen. Hiert Gesiicht war bleech, awer wonnerschéin. An hiren Ae louch eng Trauregkeet, déi méi al geschéngt huet ewéi de Bësch. „Wëlls du mech erléisen?“, huet si ganz lues gefrot.
De jonke Mann huet e Knupp am Hals kritt. Trotzdeem huet hie mam Kapp gewénkt.
„Da däerfs du net zeréckwäichen“, sot si. „Egal, wat s du gesäis, du däerfs keng Angscht kréien. Huel de Schlëssel. Nëmmen esou kann de Fluch gebrach ginn.“
Kaum hat si dat gesot, ass d’Moundliicht verschwonnen. En äiskale Wand ass iwwer de Bierg gefuer. Déi wäiss Gestalt huet ugefaang ze flimmeren, an op eemol war si fort.
Aus der Däischtert koum e schaarft Zëschen. Tëscht de Fielsen huet sech eppes Riseges opgeriicht: eng gewalteg Schlaang. Hir Schuppen hu geglänzt ewéi Metall, hir Ae ware rout ewéi Glous, an aus hirem Maul si kleng Flame geschloen. Tëscht hiren Zänn huet e gëllene Schlëssel gehaangen.
De jonke Mann wollt fortlafen. Alles an him huet geruff, hie soll sech aus dem Stëbs maachen. Mä hien huet un d’Wierder vun der wäisser Fra geduecht an e Schrëtt no vir gemaach.

D’Schlaang huet sech nach méi héich opgeriicht.
Nach e Schrëtt.
Hiren Otem war esou waarm ewéi d’Feier an engem Uewen. Hannert hir, tëscht de Steng, huet de jonke Mann Gold an Edelsteng blénke gesinn. Mä de Schatz war him egal. Hien hat nëmmen de Schlëssel am A.
Hien huet d’Hand ausgestreckt.
An deem Ament huet d’Schlaang mam Kapp no vir geschloen. E Feierblëtz huet opgeliicht. De jonke Mann huet gejaut, d’Hand zeréckgezunn an ass fortgelaf. Hien ass de Bierg erofgerannt, ouni sech nach eng Kéier ëmzedréinen.
Hannert sech huet hien eppes héieren, wat méi schlëmm war ewéi all Gebrëlls: dat lues Kräische vun enger Fra.
Den nächste Moien huet hie kengem erzielt, wat geschitt war. Mä vun deem Dag un huet hien ni méi iwwer d’Geschichte vum Gehaansbierg gelaacht.
An déi wäiss Fra? Si waart, esou erzielen d’Leit, nach ëmmer. Wann erëm siwe Joer eriwwer sinn an de Mound hell iwwer der Buerg an der Kapell steet, soll si nees bei der Quell erschéngen. Do kämmt si sech d’Hoer a waart op een, deem säi Courage méi grouss ass ewéi seng Angscht.
Wann s du also enges Nuets um Gehaansbierg ënnerwee bass an tëscht de Beem eppes Wäisses gesäis, da bleif stoen a lauschter gutt. Vläicht ass et just den Niwwel. Vläicht raschelt och nëmmen e Blat. Mä vläicht héiers du ganz no bei dir eng Stëmm pësperen: „Wëlls du mech erléisen?“
